Yapı kimyasalları konuşulurken çoğu zaman ürün isimleri, sınıflar ve teknik değerler öne çıkar. Oysa sahaya inildiğinde tablo biraz farklıdır. Aynı ürün, bir şantiyede yıllarca sorunsuz çalışırken başka bir yerde birkaç ay içinde problem çıkarabilir. Bunun nedeni genelde ürün değil, ürünün hangi koşullarda ve nasıl kullanıldığıdır.
Bir yapıştırıcının yüksek aderans değerine sahip olması tek başına yeterli değildir. Zemin ne kadar nemli, yüzey ne kadar düzgün, ortam sıcaklığı ne durumda… Bunlar kâğıt üzerinde yazmaz ama uygulamanın kaderini belirler. Usta bazen “ben bunu yıllardır böyle yapıyorum” der. Çoğu zaman da haklıdır. Ama yapı teknolojileri değişti, yüzeyler değişti, yükler arttı. Eski alışkanlıklar her zaman yeni malzemelere uyum sağlamıyor.
Yalıtım tarafında durum daha da nettir. Su yalıtımı, hata kabul etmeyen bir iştir. Bir kat eksik sürülen ürün ya da atlanan bir detay, yıllar sonra ciddi hasar olarak geri döner. İlginç olan şu ki, bu hatalar genelde uygulama biter bitmez değil, herkes işini unuttuktan sonra ortaya çıkar. Sorun tam da burada başlar.
Zemin uygulamalarında da benzer bir tablo vardır. Nem ölçülmeden yapılan bir kaplama, ilk bakışta düzgün görünür. Bir süre sonra kabarma başlar, ardından kopmalar gelir. Sonuçta suç ürüne atılır ama asıl sebep genelde başta yapılan küçük bir ihmal olur.
Yapı kimyasalları bu yüzden sadece “malzeme” değildir. Biraz bilgi ister, biraz dikkat, biraz da deneyim. Ürünü tanımak kadar, nerede kullanılmaması gerektiğini bilmek de önemlidir. Bunu bilen üretici, satan kişi ve uygulayıcı bir araya geldiğinde ortaya gerçekten sağlam işler çıkar.
Sağlam yapılar rastlantıyla oluşmaz. Çoğu zaman sessiz, fark edilmeyen ama doğru verilen kararların sonucudur.
